Euforisch kwam ik terug van deze dagtrip. Ik kon haast niet bevatten wat we die dag gedaan hadden, dat we het écht hadden gedaan. Het klinkt misschien overdreven: we hebben gewoon een bergwandeling gemaakt. No big deal, toch? Maar nee, voor mij was dit een heel bijzonder moment en ik zal je uitleggen waarom. Voor mij staat de Tafelberg symbool voor Zuid-Afrika, en daarmee voor mijn half jaar hier en alles wat ik hier leer en meemaak. Nu, bijna op de helft van de tijd dat ik hier ben, was het perfecte moment om die berg te beklimmen en daarmee dit semester te bezegelen.

Tafelberg

Beklimmen is trouwens niet helemaal het goede woord. Overwinnen, is een betere. Wanneer je de Tafelberg van een afstandje ziet, lijkt het een onmogelijke opgave om er te voet op te komen. De wanden lopen recht naar boven en bestaan slechts uit rotsen. De dag die wij uit hadden gekozen, was ook nog eens de warmste die we tot dan toe hadden meegemaakt. Hijgend en zwetend, en met heel veel korte pauzes, hebben we ons dus een weg gebaand naar boven. Onderweg onszelf én de berg vervloekend, en ook de brandende zon. We namen de kortste, maar daarmee ook de steilste route die via de “Plettenklip Gorge” gaat en we deden er 2,5 uur over, wat uiteindelijk best netjes was.

Eenmaal boven konden we onze ogen niet geloven. Uitzicht over heel Kaapstad, de oceaan, de andere beroemde berg Lion’s Head, Robbeneiland, en nog veel meer. Uren hebben we rondgelopen en genoten van dat uitzicht, en van de Tafelberg zelf. Hoewel het nogal een toeristische berg is, heeft het toch iets heel bijzonders om bovenop een platte berg rond te lopen. De Tafelberg heeft een soort heiige begroeiing, en toen de zon lager kwam te staan kreeg alles een prachtig oranjerood tintje.

Tafelberg

Tafelberg

En dat was nog niet alles. Na de berg voor de eerste keer overwonnen te hebben, deden we er nog een schepje bovenop. We gingen abseilen vanaf de Tafelberg! 112 meter recht naar beneden, met een adembenemend uitzicht aan de ene, en die steile rotsen aan de andere kant. Het voelde alsof ik eventjes onderdeel was van die berg, en daarmee van Zuid-Afrika.

Tafelberg

Het beklimmen en overwinnen van de Tafelberg voelde voor mij alsof ik eindelijk kan zeggen: ik ben hier, in Zuid-Afrika, en ik ben er onderdeel van. Ik heb het mezelf eigen gemaakt. Ik ken de geur van de warme lucht, ik ben gewend aan het leefritme. Ik heb alles in me opgezogen wat op mijn pad kwam, en nu is het onderdeel geworden van wie ik ben.

Tafelberg

Tafelberg

In de kabelbaan naar beneden, met uitzicht over de lichtjes van Kaapstad, moest ik denken aan wat ik iemand heb horen zeggen: “Zuid-Afrika gaat je alles geven wat je verwacht, en meer”. Ik besefte dat het eindelijk waarheid is geworden. Niemand had me kunnen voorbereiden op dit gevoel, het gevoel zo’n complex land een klein beetje te leren kennen, de mogelijkheid te krijgen om vol nieuwsgierigheid allerlei verschillende kanten ervan te bewonderen en met zo veel verschillende soorten mensen te praten. En dan heb ik eigenlijk nog maar zo’n klein stukje gezien van dit grote en diverse land. Het is de provincie Western Cape die ik me nu eigen heb gemaakt, maar daarbuiten is nog veel meer te ontdekken. Ik kan alleen nog maar dromen over de verhalen ik over een maand te vertellen heb!