Het is het allervreemdste, en ook moeilijkste onderdeel van alle voorbereidingen voor mijn reis naar Zuid-Afrika. Afscheid nemen van de stad, het land waar je woont, maar vooral van alle mensen die je liefhebt. Natuurlijk niet voor altijd, en in de tussentijd zullen we vast ook gewoon veel contact hebben, maar tóch. Het is spannend, en gek om een half jaar van dat alles weg te gaan. Het is iets wat ik heel graag wil, maar wat ik me tegelijkertijd gewoon niet helemaal kan voorstellen.

Afgelopen dinsdag had ik mijn afscheidsfeestje, en dat was echt een ontzettend leuke, fijne en gezellige avond. Er waren zo veel verschillende vrienden en vriendinnen die ik in de loop van de jaren op verschillende manieren heb leren kennen, en die me allemaal zo dierbaar zijn. En één voor één gingen ze naar huis, en gaven we elkaar een dikke knuffel. “Tot over een half jaar”. Toch had ik me geen mooiere avond voor kunnen stellen om voor het laatst al die mensen om me heen te hebben. Het is nu goed zo.

Vanmiddag reizen we naar Schiphol en eten we daar nog even wat met z’n vieren, mijn ouders, Mau en ik. En dan komt op een gegeven moment ook het punt waarop ik afscheid van hen moet gaan nemen. Het moment waarop ik helemaal in m’n eentje door de douane loop, helemaal alleen naar de gate en in het vliegtuig stap, op weg naar het grote avontuur.

Ik weet nog niet hoe het is, daar waar ik heen ga, wat ik daar allemaal ga doen en beleven, wie ik er ga ontmoeten. Maar dat is juist onderdeel van het avontuur, dat is juist waarom ik dit graag wil doen. Ik heb met vriendinnen gepraat die een tijd alleen in het buitenland hebben doorgebracht, en ze lijken er sterker door geworden, zekerder van hun zaak. Ik hoop dat ik dat ook heb, dat ik veel zal leren van mijn tijd in Zuid-Afrika. En dat ik er zal genieten. Moeilijke momenten zullen vast ook onderdeel zijn van de reis, maar ik hoop (en verwacht, stiekem ook wel een beetje) dat die gecompenseerd gaan worden door hele geweldige, gave momenten.

Ik ben er klaar voor. Ik heb dit al zo vaak in mijn hoofd voor me gezien, mijn iPod staat vol met mooie muziek, ik heb een opschrijfboekje en pen bij me, en ik heb de gedachte aan alle fijne mensen die ik in Nederland achterlaat, en waar ik over een half jaar weer naartoe terug mag komen.

Ik ben er klaar voor, en ik heb er zin in. Laat het maar komen.