Vol enthousiasme, ineens helemaal klaarwakker, keek ik uit het kleine vliegtuigraampje naar het prachtige landschap dat we langzaam vanuit de hoge lucht naderden. Ik zag bergen, een oceaan, uitgestrekte velden en ook héél veel huisjes. Kaapstad. Zuid-Afrika, het land dat voor de komende zes maanden mijn thuis zou zijn. De laagstaande maar nog steeds felle zon verlichtte dat land zo mooi, dat ik niet kon wachten tot mijn voeten de Afrikaanse grond zouden raken. Alles in Nederland had ik achter me gelaten: ik had afscheid genomen van alle vrienden thuis, van mijn kamer en m’n stadsie, en vlak voor ik door de douane moest ook van mijn ouders en Mau. Vanaf dat moment was ik helemaal alleen, en helemaal alleen zou ik aankomen in Zuid-Afrika. Maar ik zou niet lang alleen blijven.

IMG_1813

Al een week ben ik hier nu, in mijn nieuwe stadsie: Stellenbosch. Maar het voelt alsof we hier al een maand zijn. Vanaf het allereerste moment heb ik zo veel nieuwe mensen ontmoet, zo veel indrukken verwerkt en hoewel Stellenbosch een erg westers plaatsje is met veel herkenbare dingen, bijvoorbeeld alleen al de taal Afrikaans, zijn er ook zo oneindig veel dingen anders dan ik gewend ben. Daar wil ik later nog wat verder op in gaan in een ander stukje. Maar wat me deze eerste week tot nu toe het meeste moeite gekost heeft, is de armoede. Want ook in Stellenbosch zie je die: een paar kilometer verderop is een township, en veel mensen komen dus naar het rijke universiteitsstadje om voor geld en voedsel te bedelen. Als toerist heb ik al vaker armoede gezien, maar nu ik hier helemaal in mijn eentje ben aangekomen en weet dat ik hier woon, dat ik onderdeel ben van het systeem, komt het wel nog een heel stuk harder aan. Er zijn in Stellenbosch wel genoeg mogelijkheden om op wat voor manier dan ook een steentje bij te dragen, en dat ga ik dan ook doen. Ook daarover later meer.

Laat ik nu vooral vertellen wat ik deze afgelopen week allemaal heb gedaan. Dit was de introductieweek, en alle Zuid-Afrikaanse studenten waren nog op vakantie. Daardoor hadden wij met alle 400 internationale studenten Stellenbosch voor ons alleen, wat wel fijn was om het stadje en de campus te verkennen. Dat Stellenbosch zo klein is – tot nu toe heb ik eigenlijk alles gelopen en dat gaat prima – zorgde ervoor dat je telkens wel weer bekenden tegen het lijf liep, waardoor je eigenlijk nooit alleen hoefde te zijn. Daarnaast wil iedereen natuurlijk nieuwe mensen leren kennen en leuke dingen doen, waardoor het een erg gezellige week was.

IMG_1865

Op de eerste dagen waren er vooral introducties en instructies vanuit de universiteit, waarbij we alles hebben gehoord over Stellenbosch wat we moeten weten: van veiligheidsmaatregelen tot een rondleiding door de bibliotheek. Ik was gelijk al verliefd op de campus, die is zo ontzettend mooi! Zeker met zo’n prachtige blauwe hemel op de achtergrond. Verder waren we allemaal nog bezig met dingen regelen zoals een Zuid-Afrikaanse simkaart, een fiets, of gewoon het inslaan van boodschappen. Maar hoewel we een grote keuken hebben, heb ik nog geen enkele keer gekookt deze week. Mijn week bestond uit lunches en diners in restaurants, lekker luxe maar alles is hier ook wel echt een heel stuk goedkoper dan in Nederland. We genieten van het Zuid-Afrikaanse leven!

Op donderdag was er een diner georganiseerd door de universiteit voor alle 400 internationale studenten, in de Town Hall, een prachtige locatie. Het was zo leuk, en het leukste was nog wel hoe typisch de avond verliep. Er was een Afrikaanse band uitgenodigd, waardoor iedereen al vóór het eten aan het dansen was. Toen het eten eenmaal gearriveerd was, anderhalf uur later, moesten alle 400 mensen in één lange rij staan, tegelijkertijd. Op z’n Afrikaans. ‘African time’ is ondertussen al een begrip onder de internationale studenten omdat alles hier langzamer gaat, en op tijd komen niet echt van belang is.

IMG_1962

Op zaterdag gingen we met grote tourbussen naar Kaapstad, eindelijk even weg uit Stellenbosch! Daar bezochten we onder andere de gekleurde huisjes van Bo-Kaap. We keken onze ogen uit en genoten, totdat één van ons beroofd werd, midden op straat en op klaarlichte dag. We waren allemaal in shock, maar beseften ook dat we niet helemaal slim bezig waren. We waren op dat moment ongeveer de enige toeristen in de wijk, en het was al wel duidelijk dat er veel arme mensen woonden. En wij stonden zorgeloos foto’s te maken met onze iPhones, midden op straat. Gelukkig was het niet een telefoon die gestolen werd, maar dat had ook zomaar kunnen gebeuren. Een wat zure kennismaking dus met Kaapstad, maar ook een goede eye-opener dat we ons hier echt anders moeten gedragen dan we gewend zijn.

IMG_1840

Vanaf morgen beginnen alle colleges. Heel gek, want het voelt alsof we hier voor vakantie zijn, bijna niemand heeft ook nog echt zomervakantie gehad. Maar we gaan er gewoon voor! Ik ga twee vakken van politicologie volgen waar ik erg benieuwd naar ben. Daarnaast volg ik een vak speciaal ontworpen voor internationale studenten, waarbij we één ochtend per week gaan lesgeven op een basisschool in de township hier vlakbij. Ik ben heel benieuwd wat dat me allemaal gaat brengen, en ik hoop ook dat we voor de kinderen daar echt van toegevoegde waarde zullen zijn. Hoe dan ook vind ik het heel waardevol om op deze manier wat te zien te krijgen van de “andere kant” van dit prachtige land vol tegenstrijdigheden.

Ja, nu ben ik dus een matie in Stellenbosch, wat niet meer betekent dan gewoon een student. Ik denk dat ik ontzettend veel kan leren hier, en veel bijzondere dingen ga meemaken. Vanavond ga ik naar mijn eerste échte Zuid-Afrikaanse braai, georganiseerd door lokale studenten, samen met mijn nieuwe vrienden uit Zweden en Nederland. Een mooie afsluiting van deze eerste week. Op naar week 2!