Ik tel de maanden dat ik weer terug ben in Nederland: drie is het nu. Drie maanden in Zuid-Afrika betekende dat ik op de helft was. Hier lijkt de tijd nog veel sneller te gaan. Straks zal ik weer langer terug zijn dan ik ooit in Zuid-Afrika gewoond heb, en zal het allemaal een vage droom lijken. De foto’s en herinneringen koester ik. En ik weet: ik kom terug. Dit land is veel te mooi, veel te rijk. Misschien al wel binnen nu en 2 jaar…

Eerder al schreef ik over mijn grote rondreis door Zuid-Afrika in het artikel 1 maand reizen door Zuid-Afrika. Ook kwamen er al foto’s en verhalen online van mijn week reizen op de beroemde Garden Route. Er is echter één reis waar ik jullie nog steeds niet over verteld heb, en dat terwijl ik dit een van de bijzonderste stukken van het land vond: mijn reis door de Karoo.

De Karoo is enorm, haast zonder einde. Het is een dorre, lege vlakte waar de meest veerkrachtige en weerbarstige wezens wonen. Hoewel je het aan de hand van het landschap niet zou zeggen, zijn er veel nationale wildparken in de Karoo te vinden waar allerlei dieren rondlopen. Ook wonen er veel mensen, voornamelijk in boerengemeenschappen. Als je lang in de Karoo bent voel je huid ruw van de zon en de droge lucht, je voeten zitten onder het stof. De Karoo is een plek om tot rust te komen, om inspiratie te vinden. Het is een magische plek waar het leven een ander tempo heeft. De dingen waar je je nu druk om maakt, zijn daar van geen betekenis. De kleuren veranderen met het uur van strakblauw, naar paars, diepgroen, bordeaux-rood, totdat de avondzon alles goud kleurt.

Bij het maken van dit artikel kwam ik erachter dat ik véél en veel minder foto’s heb van alle prachtige plekken in de Karoo dan ik had gedacht én gewild. Daarnaast is het gewoon onmogelijk om de magische sfeer van de Karoo op beeld te vangen – de veranderende kleuren, de zinderende hitte, de stilte, de rust en vriendelijkheid van de bewoners. Ik zal mijn best doen om het voor jullie tot leven te wekken.

Prince Albert

Vanuit Stellenbosch reden we in iets van zes uur naar onze eerste stop, een dorpje genaamd Prince Albert. Een uur voor we het dorpje bereikten moesten we de autoweg verruilen voor een stoffige en stenige weg: Prince Albert Road. De wijzer van onze tank ging op dat moment overigens gevaarlijk ver naar beneden, tot bijna aan het nulpunt… Een spannend stuk van de reis, dus. Gelukkig konden we op onze bijna-lege tank nog net het plaatsje bereiken.

Hoe mensen hier zo in de middle of nowhere kunnen leven, is me een raadsel. Prince Albert ligt tegen de bergen aan en er is in de wijde, wijde omtrek geen ander dorp te bekennen. Toen we opgelucht het tankstation aandeden, werd ons verteld dat de benzine op was. Ik dacht in eerste instantie dat het een grap was, maar nee, het was echt: de volgende morgen zou de benzine pas weer aangevuld worden. Zo afgelegen en klein is het er dus.

In deze kleine vallei sliepen wij in ons tentje. Elke avond bracht de zonsondergang een prachtig gouden waas over de vallei heen. Wanneer de nacht eenmaal was gevallen was het donker. Onbekende geluiden van dieren, de echo’s weerkaatsten vele malen tegen de rotsen.

En in het midden van de woestijn staan dan ineens van zulke witgekleurde huisjes met bloemen in de tuin. Brede straten, vrouwen met hoeden op, er wordt in dialect-Engels en Afrikaans gepraat. Een kleine beschaafdheid te midden van het Grote Niets.

De Swartbergpas: van Prince Albert naar Oudtshoorn

Deze staat inmiddels bovenaan mijn lijstje “spannendste wegen die ik ooit heb gereden”. Slechte ondergrond, veel stenen op de weg, heel smal, en enorm steile hellingen. En dat dan met een kleine Kia Picanto. Gelukkig kon ons autootje het wel aan – in de eerste versnelling lukt alles – en zijn we veilig aan de overkant aangekomen. Deze pas is een van de mooiste van Zuid-Afrika en loopt door de Swartbergen van Prince Albert naar het beroemde plaatsje Oudtshoorn.

Van tussen de rotsen doorrijden naar hoog boven de zwartgekleurde toppen. Alle tegenliggers vriendelijk groeten, de helft van de tijd uitstappen om van het veranderende uitzicht te genieten. Spanning, of de auto het wel zal trekken, afgewisseld met het besef van groot geluk: dit is prachtig.

Graaff-Reinet

Oudtshoorn was onze lunch-stop op weg naar een plaatsje in het diepst van de Karoo: Graaff-Reinet. Nog een redelijk grote plaats met supermarkten en veel hotels en restaurants. In Graaff-Reinet zijn veel historische panden te vinden uit de koloniale tijd van Zuid-Afrika. Toch ligt het (letterlijke) hoogtepunt van deze plaats iets buiten het centrum: het wildpark Camdeboo. Hier zijn heel veel verschillende soorten wilde dieren te vinden, en ook één van de mooiste uitzichten van Zuid-Afrika. Zie hieronder: de Valley of Desolation. Onbeschrijfbaar, ongrijpbaar.

Een “sundowner” (= zonsondergang met een drankje) op deze rotsen met uitzicht over de Karoo en opnieuw dat magische licht.

Nieu-Bethesda

Hier is een stukje van mijn hart blijven liggen. De brede, stoffige straten. Het tempo en de vriendelijkheid van de mensen. Het feit dat wij bijna de enige buitenlanders waren die we daar zijn tegengekomen. Hoe afgelegen het is: bijna geen bereik, geen mogelijkheid om te pinnen of te tanken. Voor alles moet een uur naar Graaff-Reinet gereden worden, maar dat is ook niet erg want de weg ernaartoe is adembenemend mooi. Nieu-Bethesda is een kunstenaarsdorp, een oase in het midden van de Karoo.

Aan de rand van Nieu-Bethesda staat het mysterieuze Owl House. Kunstenares Helen Martins maakte hiervan haar levensproject. De tuin staat vol met intrigerende beelden en ook de binnenkant van het huisje is met veel kleur en spiegels gedecoreerd.

Hieronder zie je hoe Nieu-Bethesda in het midden van droge bergen letterlijk (maar ook figuurlijk) een oase vormt.

Eén van mijn lievelingsgebieden van Zuid-Afrika, waar ik heel graag nog eens naar terug wil keren. Nieu-Bethesda is bovendien de plek waar ik onder een oneindige sterrenhemel het nieuwe jaar 2017 heb ingeluid. Geen vuurwerk, maar wel een van de meest bijzondere jaarwisselingen die ik waarschijnlijk ooit ga meemaken.

Meer weten over Zuid-Afrika? Lees hier mijn reisverslag van 1 maand reizen door Zuid-Afrika, of mijn verslag van de Garden Route. Ik zal de komende tijd ook tips en lijstjes gaan delen voor wie binnenkort van plan is naar dit bijzondere land te vertrekken. Want ik ben er nog niet helemaal klaar mee.