Ineens is het zo ver: morgen vertrek ik. Morgen stap ik weer in mijn eentje een vliegtuig in, iets meer dan een jaar nadat ik terug ben gekomen van mijn avontuur in Zuid-Afrika. Dit keer ga ik een heel ander avontuur tegemoet, namelijk dat van backpacken in Zuid-Oost Azië.

Of ik er al helemaal klaar voor ben? Moeilijke vraag. Alle praktische voorbereidingen zijn in elk geval al gedaan: een basisidee voor de route is bedacht, het ticket is gekocht, ik heb de benodigde vaccinaties en praktische dingen gehaald, en mijn backpack is ingepakt. Ik probeer licht te reizen, en alleen de dingen mee te nemen die ik écht nodig heb – maar het blijkt nu dat ik toch nog best veel dingen nodig heb (of nodig denk te hebben..).

Dan heb ik ook nog een kleine rugzak, een zogenoemde daypack. Het is een gloednieuwe, en ik ben er zo blij mee! Hij is mooi, en alles wat ik mee wil nemen past er in. Mijn notitieboekje, van de HEMA maar in een soort Aziatische stijl. Drie pennen, voor het geval er één kapot gaat en ik er eentje kwijt raak. Drie is het lucky number voor pennen als je op reis gaat, is mijn filosofie. Mijn koptelefoon en ouderwetse ipod, voor ultieme nostalgie terwijl ik met een slaperig hoofd het busraampje uit staar. Een sjaal, waarbij ik me thuis voel en die ik kan gebruiken in allerlei gevallen: als ik het koud heb, als ik mijn schouders moet bedekken voor een tempel, als hoofddoek, als hoofdkussen. Een leesboek heb ik bij me, zo’n tweedehandse waar ik geen waarde aan hecht en dat ik zo kan omruilen voor een ander. De Lonely Planet, mijn bijbel voor de komende weken. De praktische dingen, zoals paspoort, zonnebril, en handgel. En water, natuurlijk water, want wat moeten we zonder.

Over water gesproken: in de landen waar ik heen ga is het helaas niet mogelijk om kraanwater te drinken, dus als reiziger ben je veroordeeld tot het kopen van een heleboel plastic flesjes. En dat met de wetenschap dat plastic waarschijnlijk niet gerecycled wordt in diezelfde landen.. Daarom ben ik ontzettend blij dat ik nu ook een waterfles heb met een filter dat vrijwel alle bacteriën uit het water filtert! Hij heet Life Straw. Ik denk dat ik ‘m met veel plezier ga gebruiken!

Maargoed, die praktische voorbereidingen zijn natuurlijk slechts een deel van het antwoord op de vraag ‘of ik er klaar voor ben’. Hoe staat het ervoor met de mentale voorbereiding? Eigenlijk heb ik geen idee. Hoe kan je je ook op zulk soort dingen voorbereiden, ik zou het eerlijk gezegd niet goed weten. Ergens besef ik het nog steeds niet zo goed, dat ik morgen op dat vliegtuig stap, en dat ik dan op 1 februari eind van de middag (lokale tijd) aankom op het vliegveld van Siem Reap, Cambodja, waar ik dan zelf moet zorgen dat ik in de hitte, in een andere cultuur en met een andere valuta een taxi naar mijn hostel kan krijgen. Dat is waar het avontuur begint.

Ik weet zeker dat als ik er eenmaal ben, als ik eenmaal écht ben “geland”, in de figuurlijke zin van het woord, ik ga genieten. Er zijn zo veel mooie, nieuwe dingen te ontdekken daar, ik hoef me vast geen moment te vervelen! Ik hoop dat het me lukt om veel foto’s te maken, misschien zelfs wat filmpjes. Maar tegelijkertijd wil ik in het moment leven, en niet te veel bezig zijn met alles vast te leggen of alles gelijk online te delen. Ik weet dus niet precies hoe veel je van mijn reis kan volgen de komende twee maanden – je beste kans is trouwens waarschijnlijk op instagram. Hoe dan ook zal ik bij terugkomst mijn mooiste foto’s en verhalen met jullie delen.