Lesgeven in Township Kayamandi

Vrijdagochtend, 8 uur. We komen het klaslokaal binnen en daar zitten 25 kindjes op de grond, gelijk enthousiast zwaaiend. Eén begint er met zingen, en de rest valt gelijk in: “when you’re happy and you know it, clap your hands!” 

DSC00394

DSC00396

Elke vrijdagochtend van 8 tot 10 ben ik samen met zo’n twintig andere internationale studenten te vinden op Ikaya Primary School in Kayamandi, de township van Stellenbosch. We zijn daar om les te geven aan kinderen van 5-6 jaar oud. Sommigen spreken al best goed Engels, anderen een paar woorden, en sommigen verstaan alleen maar isiXhosa. We proberen hun Engelse woordenschat dus wat uit te breiden, aan de hand van het thema van de week. Vorige week was dat water, deze week fruit. We zingen liedjes met ze, spelen spelletjes, en tekenen. Vooral veel tekenen, want daar heb je geen woorden voor nodig.

DSC00496

Het is lastig, want we willen ze veel leren maar er is nou eenmaal een grote taalbarrière. Daardoor leren we tevreden te zijn met kleine dingen. Elke ochtend als we aankomen “Hello, how are you?” oefenen, en als we weggaan “Goodbye”. Ze wat positieve aandacht geven, en proberen de kloof tussen zwart en blank wat kleiner te maken. We hebben al gehoord dat onze aanwezigheid op de school ervoor zorgt dat veel meer kinderen naar school gaan, dus dat is op zich al iets positiefs.

DSC00501

Soms vergeet je dat je je in een township bevindt en dat deze kinderen erg weinig hebben. Soms zie je gewoon doodnormale kinderen, die dezelfde spelletjes spelen als kinderen over de rest van de wereld, die net zo enthousiast en makkelijk blij te maken zijn, en net zo ongeremd. Maar op andere momenten besef je weer dat het wel degelijk anders is. Wanneer de helft van de klas in de rij moet gaan staan voor middageten bijvoorbeeld, en je je bedenkt dat ze misschien ook wel geen ontbijt krijgen thuis. Wanneer je merkt dat de kinderen gapend en moe in de klas zitten, omdat ze misschien wel van de kou niet hebben kunnen slapen. Wanneer een meisje lacht met haar mond open, en je plotseling alleen maar stompjes met bruine uiteinden ziet in plaats van gezonde melktandjes. Of wanneer je beseft dat deze kinderen wel erg veel met elkaar vechten in plaats van samen spelen en delen, en dat dat misschien wel komt door al het geweld dat ze dagelijks zien of zelfs ervaren.

DSC00507

Er wordt ons voorgehouden: de impact die je hebt op de levens van deze kleine mensen, kan zo veel groter zijn dan je nu zelf door hebt. Elke vrijdagochtend om 8 uur ga ik dan ook naar Kayamandi met mijn beste humeur en positieve voornemens, en elke keer is het ook weer ontzettend leuk. Ik kom vaak met meer energie terug dan dat ik erheen ging. Want het gaat beide kanten op: wij geven aan hen, maar zij ook aan ons.


Op de hoogte blijven?

Je kunt Her Human Universe volgen via Bloglovin’.
Social media: Facebook | Twitter | Instagram.