Ik ga er geen uitgebreid verslag over schrijven. Een aantal foto’s en dingen die ik heb meegemaakt, dat moet genoeg zijn. Laat ik ermee beginnen te zeggen dat ik een ontzettend leuke drie weken heb gehad waarin ik heel veel verschillende dingen heb gezien, gedaan en meegemaakt, en waarin ik voor mijn gevoel ook iets ben gegroeid. Dus hier komt ‘ie: mijn drieweekse interrailreis!

Ik heb een geweldige drie weken gehad. Eerst met mijn lieve vriendinnen Krakau en Boedapest ontdekt, en uitgerust in een heerlijk hostel op een berg naast het Comomeer. Zoals altijd was er geen ruzie, geen gedoe. We hebben het gezellig gehad, hebben veel mooie dingen gezien. Maar ook een paar érg lange treinreizen uitgezeten. Wel een bijzondere vakantie om op terug te kijken.

Vervolgens ben ik drie dagen met Matteo, een Italiaanse vriend, en zijn familie geweest. Hoewel de communicatie soms wat moeizaam verliep was het wel erg gezellig en het leek helemaal niks uit te maken dat we elkaar anderhalf jaar niet gezien hadden. Gelukkig was er nog wel Camilla, de vriendin van Matteo. Haar moeder komt uit de VS en Camilla kon daardoor wél heel goed Engels. Daarnaast was het ook gewoon heel gezellig, nog een meisje erbij. Het was super om even deel uit te maken van een “echte” Italiaanse familie. Hij was zo’n typische zoon die om de zoveel tijd zijn moeder belt – of zij hem – om haar van alles op de hoogte te houden. En zijn kleine broertje van vier jaar, met donkere krullen en bruine ogen, vond het ook erg gezellig dat ik er was.

Na die paar dagen aan het Gardameer (Matteo en z’n familie wonen in Verona, maar in de zomer wonen ze in hun vakantiehuisje aan het meer voor de verkoeling) ging ik in m’n eentje verder. Dat was nog best even spannend: hoe zou dat zijn, zou alles goed gaan en zou ik me niet eenzaam gaan voelen?

31

In de trein werd ik meteen al aangesproken door een Italiaanse vrouw, en dat was wat ik in de dagen daarna steeds meer zou ervaren: in je eentje word je gewoon veel makkelijker en sneller aangesproken door vreemden. Wat vaak in je voordeel werkt! Zo ook nu, ze vertelde me over een plein in Venetië waar alle studenten naartoe gingen.

Dus na een dagje toeristische routes lopen ging ik naar dat plein, in de wetenschap dat er die avond ook een groot feest in Venetië zou zijn dat daar elk jaar plaatsvindt. En ze had gelijk: toen ik het plein naderde hoorde ik geluiden al aanzwellen. Toen ik er aankwam zag ik mensen, heel veel jonge mensen. Staand en zittend op de grond en op bankjes, met dozen pizza, flessen wijn en in sommige gevallen zelfs gitaren bij zich. Het plein gonsde. Nadat ik een heerlijke pizza op een terrasje had gegeten besloot ik dat het tijd was om me tussen de mensen te mengen. Maar zo makkelijk gaat dat niet, als je alleen bent. Ik liep eerst een tijdje besluiteloos rond, en keek goed om me heen. Toen zag ik een paar meisjes die me wel aardig leken, en niet ál te oud, dus ik stapte maar gewoon op ze af en begon met ze te praten, vertelde dat ik alleen was. En waar ik op hoopte gebeurde: ze nodigden me uit om met hun mee te gaan. Later kwam de rest van de vriendengroep erbij, en die vonden zo’n engels-sprekend meisje wel interessant. Het waren allemaal erg aardige mensen dus ik heb een gezellige avond gehad, met als perfecte afsluiting vuurwerk vanaf het San Marco-plein. Waar maak je dat nou nog meer mee?!

De volgende dag ging ik de kunstliefhebber uithangen, in mijn nieuwe lange zwarte jurk, gekocht in Boedapest, omdat ik vond dat dat er wel kunstzinnig uit zag. Ik ben naar de Biennale geweest, een megagrote voorstelling waarbij eens in de twee jaar moderne kunstenaars van nu hun werk tentoonstellen door heel Venetië. Vervolgens ben ik naar twee musea geweest die een van de meisjes van die avond daarvoor me had aanbevolen, en dat viel ook zeker niet tegen.

Na twee nachten in het dure Venetië te hebben overnacht werd het tijd voor wat anders. Daarnaast was ik ontzettend moe. Ik heb dus een hele dag in het plaatsje Vicenza in het park gelegen, een mooi, rustig en onmiskenbaar Italiaans plaatsje tussen Venetië en Verona in.

44

Hoewel het erg fijn was om even uit te kunnen rusten en na te denken over een volgende bestemming, viel het me een beetje tegen dat ik maar moeilijk nieuwe mensen ontmoette. Maar dat was waarschijnlijk aan het hostel, en voor een groter deel ook aan de locatie te wijten. Want toen ik aankwam in het hostel in Florence, mijn volgende bestemming, kwam ik meteen terecht in een sociaal gebeuren van backpackers – een groot gedeelte van hen Australiërs. Daar heb ik pasta gegeten, wijn gedronken, gekletst met en verhalen gehoord van ervaren backpackers, die maanden onderweg waren. Allemaal zo verschillend, en allemaal zo geïnteresseerd in elkaar en zo nieuwsgierig naar het leven en de wereld. Ik vond het geweldig om daar, ook al was het maar voor heel even, deel van uit te maken.

In Florence zelf was ook genoeg te ontdekken. Helaas heb ik daar maar één dag écht rond kunnen lopen, en op die ene dag heb ik geprobeerd zo veel mogelijk van de stad in me op te nemen als ik kon. Toen ik later thuiskwam en ‘Inferno’ van Dan Brown ging lezen, ontdekte ik dan ook best veel!;)

En toen was het alweer donderdag, en was ik na vijf dagen niet meer alleen. Ik reisde naar Locarno, een Zwitsers plaatsje aan Lago Maggiore, waar W met zijn familie op de camping stond. Ik werd opgehaald door de hele familie – die zich allemaal verbaasden over mijn veel te zware backpack – en ik heb daar een paar gezellige, luie en warme dagen aan het meer doorgebracht, en heel knus in een tentje geslapen met W. Een perfecte afsluiting van mijn vakantie!

En toen kwam ik weer thuis, zie de foto hieronder in de post hiervoor. Mijn ouders hadden me gemist, geloof ik, en ik was trots op hoe ik terug kwam: onafhankelijk, zongebruind, veel meegemaakt en gezien.

En nu ben ik ook nog eens verhuisd naar mijn kamer in Utrecht, gisteren om precies te zijn. Officieel ben ik dus zo goed als het huis uit. Maandag begint de introductie, en dan kan het allemaal écht gaan beginnen. Ik voel me er helemaal klaar voor, en hoewel ik het natuurlijk allemaal ook een beetje spannend vind heb ik er vooral érg veel zin in. Een nieuwe stad ontdekken, nieuwe mensen ontmoeten, veel nieuwe dingen leren en als het goed is vooral erg veel lol hebben. Laat dat studentenleven maar komen!

Ik hou jullie nog op de hoogte,

Liefs, Sonja