travel south africa tugela falls

Joehoeee! Kennen jullie me nog?! Ik ben weer in de bewoonde wereld!!

Het is inmiddels iets meer dan een maand geleden dat mijn laatste tentamens in Stellenbosch geschreven waren, en ik samen met drie vrienden van hier aan onze reis begon door Zuid-Afrika. Eindelijk kwamen we buiten de West-Kaap, waarvan iedereen ons altijd vertelde dat dat niet “het echte Afrika” was. En vanaf het moment dat we in Johannesburg aankwamen, tot het moment dat ik in mijn eentje met de bus weer de West-Kaap in reed, heb ik heel veel “oooh”-momentjes gehad. Dit is dus wat die mensen bedoelden! Eindelijk werd ik me bewust van de enorme grootte van dit land (in oppervlakte drie keer Duitsland) en daardoor ook de immense diversiteit – nog meer dan ik die al zag. Het was een maand vol kleine avonturen en geluk, en terugkijkend naar de foto’s kan ik alleen maar dankbaar zijn dat ik nog zo veel van dit mooie land heb mogen zien. 

Het begon met een lange treinreis….

travel south africa train

Vanuit Kaapstad vertrokken we op 11 november in de ochtend met de Shosholoza trein – later op mijn reis zou ik nog een Xhosa-liedje leren over deze trein. In totaal 30 uur in de trein, maar het was een avontuur en een goed begin van de reis. Urenlang staarden we uit het raampje en zagen we het landschap veranderen. Om uiteindelijk aan te komen op onze bestemming: Johannesburg. Vanuit die grote, “gevaarlijke” stad (wat volgens ons uiteindelijk wel meeviel, als je je aan de regels houdt), gingen we naar Blyde River Canyon, het Kruger Park, Swaziland, en vervolgens langs de kust naar grote stad Durban en de Drakensbergen. Vanaf daar ging onze groep uit elkaar en vervolgde ik mijn reis in m’n eentje op de Wild Coast. Ik heb me echt geen moment alleen gevoeld.

Ik maakte nieuwe vrienden

travel south africa coffee bay

Juist wanneer je ergens alleen aankomt, maak je snel nieuwe vrienden. Dat was aan het begin van mijn semester in Stellenbosch zo, en het gebeurde opnieuw toen ik alleen ging reizen. Ik hoefde niet eens heel veel moeite te doen – in veel hostels kon je met z’n allen avondeten, en aan de eettafel ontstond dan vanzelf een gesprek. Soms stapte ik op mensen af om te kijken of we iets samen konden doen, maar volgens mij gebeurde het nog vaker dat anderen mij uitnodigden. Vooral in Coffee Bay, waar de bovenstaande foto is genomen en waar ik meerdere dagen verbleef, had ik echt even het gevoel een nieuw “vriendengroepje” te hebben. Ik heb het vermoeden dat ik in ieder geval sommigen van die mensen ooit nog een keer ga ontmoeten.

Ik was op vergeten plekken

travel south africa wild coast

Niet veel toeristen komen in de Transkei, een gedeelte van Zuid-Afrika waar ontwikkeling vrijwel heeft stilgestaan. Er zijn bijna geen wegen (en ik denk geen enkele goede weg), koeien en geiten lopen overal rond. Je zou denken dat de mensen hier van het land leven en dat het een paradijsje is, maar in werkelijkheid hebben ze te weinig middelen om daadwerkelijk van het land te leven en werken de mannen ver van huis, bijvoorbeeld in de mijn. Het is een plek waar niet veel toeristen zich aan wagen en de weg ernaartoe was dus ook hobbelig en stoffig, maar de beloning was het meer dan waard. De mensen hier waren de meest vriendelijke die ik in het hele land heb mogen ontmoeten – en Zuid-Afrikanen zijn over het algemeen al aardig. Ik heb wat woorden Xhosa mogen leren, ik heb rond het kampvuur djembé gespeeld en Xhosa-liedjes meegezongen. Voor even was ik echt helemaal van de wereld, met een internet netwerk dat het soms wel, soms niet deed. Nog zo’n ervaring die altijd zal bijblijven.

Ik leerde nieuwe dingen

Soms is het lastig te zeggen wat je nu precies hebt geleerd, en dat heb ik zeker ook met deze reis. Maar van één ding is het heel duidelijk: ik heb leren staan op een surfboard! Die allereerste surfles, dat was echt magisch. Maar eigenlijk bleef het magisch. Je ligt in het water, je peddelt, je voelt de spanning van de golf die achter je aan komt… En plotseling sta je. Op een golf. Je word vooruit geduwd door die golf en je stáát! Dat gevoel is zo bijzonder en maakt dat je telkens weer in het zoute water tegen de golven wil vechten, gewoon om dat gevoel nóg eens te kunnen ervaren. Drie dagen heb ik in totaal maar gesurfd. Veel te weinig naar mijn smaak, maar ik weet zeker dat ik het ergens, ooit (de volgende keer in Zuid-Afrika misschien?) weer ga oppakken.

Nu ben ik terug “thuis” in Stellenbosch. Het voelt écht als thuis, en ik was dolgelukkig toen ik dus thuiskwam en een leuke huisgenoot de volgende dag ook thuiskwam. Nog een aantal dagen mag ik van het thuisgevoel en de zomer in Stellenbosch genieten. Ik probeer het kerstgevoel een beetje te pakken te krijgen, en me voor te bereiden op de komst van Mau, die ik inmiddels al meer dan 5 maanden niet heb gezien. Ik heb nog drie weken in Zuid-Afrika te gaan, en ik ben van plan er een mega fijne tijd van te maken en te genieten zoveel ik kan. Wat ga ik verdrietig zijn als ik het moet verlaten…


Op de hoogte blijven?

Je kunt Her Human Universe volgen via Bloglovin’.
Social media: Facebook | Twitter | Instagram.