Ik schreef een hele tijd geleden al een stukje over tijd. We hebben er nooit genoeg van, de tijd haalt ons in. Op de korte termijn. Maar ook op de lange. Want we willen zo veel, er zijn zo veel mogelijkheden, maar er is nooit genoeg tijd om ze allemaal te verwezenlijken. Wat dus inhoudt… dat je moet kiezen.

Over een jaar ben ik bezig mijn bachelorscriptie te schrijven, en dan ben ik hopelijk in de zomer van 2017 klaar met mijn bachelor. En wat dan? Er zijn zo veel dingen die ik zou willen doen… Dit zijn de dingen waar ik zo nu en dan over droom:

Een tussenjaar
Ik heb echt het gevoel dat ik eraan toe ben om gewoon even niet de hele tijd druk te voelen van allerlei dingen die moeten, niet mee te gaan in het gehaast. Ik wil heel graag een paar maanden reizen, maar het lijkt me ook geweldig om gewoon een simpel baantje te hebben zoals werken in een koffiezaakje. En dan daarnaast me helemaal storten op de muziek. Eindelijk daar eens de tijd voor nemen, dingen uitproberen, meer schrijven, meer spelen. En dat brengt me meteen op het volgende:

Toelating voor een conservatorium
Deze droom heb ik al heel lang, en blijft in mijn hoofd rondhangen. Het lijkt me helemaal geweldig om vier jaar lang aan één stuk door dingen te leren over muziek. Stiekem heb ik ook de droom om ooit met een band het land door te touren, en in mooie zaaltjes te mogen spelen. Die zaaltjes hoeven absoluut niet groot te zijn, maar gewoon het feit dat je een avondvullend programma bent voor mensen, en naderhand misschien zelfs een CD kan verkopen, dát lijkt me mega tof. Daarnaast lijkt het me zelfs leuk om voor een paar uurtjes per week zangles te geven. Ik heb zelf altijd zo erg genoten van de muzieklessen, datzelfde wil ik ook aan anderen kunnen geven! En ik denk ook wel dat lesgeven me misschien toch wel een beetje zal liggen.

Maar dat is niet alles. Ik wil namelijk niet helemáál de muziek in, niet dat dat het enige is dat ik doe. Daarvoor vind ik het studeren over conflicten véél te interessant, te leuk om te doen én te belangrijk (voor het redden van de wereld zegmaar). Dus tja, stiekem wil ik toch ook wel…

Master Conflict Studies and Human Rights
Die wil ik heeeel graag doen! En het is maar 1 jaartje, dus in principe zou het moeten kunnen…. toch?

De clou van dit verhaal is dus dat ik nog vrij veel wil doen als ik eenmaal dat bachelordiploma in m’n zak heb.  En ik probeer dus telkens een planning te maken van de manier waarop dat het beste zou kunnen verlopen. Tot nu toe denk ik dit: meteen als ik het diploma heb een tussenjaar, waarin ik dus helemaal voor die muziek kan gaan en me voor kan bereiden op de toelatingen van verschillende conservatoria. Dan hoop ik heeeeel hard dat ik ergens word aangenomen, en ga ik de volgende vier jaar lekker daar studeren. Tegen die tijd is het 2022 (klinkt gek hè!) en ben ik dus 27… en wil ik nog die master gaan doen. En dán ben ik eindelijk student-af, tegen de dertig dus pas. Wow. De toekomst komt steeds dichterbij als ik het zo op een rijtje zet….

Maar in het algemeen is mijn standpunt: de toekomst kan niet gepland worden. Er kunnen duizend dingen gebeuren die je nooit had kunnen voorzien, misschien wíl ik over twee jaar niet eens meer naar het conservatorium, of heb ik hele andere plannen bedacht. Dus ik ga gewoon lekker door in het nu, met deze plannen in mijn achterhoofd. En dan kom ik vanzelf wel waar ik moet zijn.