Het is zoiets engs. Dat je weet dat het kan gebeuren.
Dat je van iemand houdt, en diegene ook van jou. Dat alles geweldig is, bloemen en zonnestralen, opgewekte muziek, jullie willen trouwen op het strand en verre reizen maken samen met lange zomeravonden, jullie willen de rest van jullie leven met elkaar delen.
En dan opeens……. is de liefde weg.

Het gebeurt. Ik begin het nu om me heen te zien. Stellen die bij elkaar zijn, maar allang niet meer uit liefde. Ouders die scheiden, of anders bij elkaar blijven uit gewoonte, omdat het makkelijk is.

Wat gebeurt er toch met die liefde? Waar blijft die? Hoe kan die zomaar verdwijnen?
Waarom is het niet, zoals ik vroeger dacht, dat wanneer je de man (of vrouw) van je leven hebt ontmoet, je een gelukkig leven samen tegemoet gaat?

Het is zo schrijnend, die liefde die kan verdwijnen. Julia Stone zingt erover in het onderstaande liedje, dat ik de laatste tijd niet kan stoppen met luisteren.

Om toch nog maar even hoopvol te eindigen (is wel zo fijn):
Heel af en toe zie ik een opaatje en omaatje lopen, hand in hand, de een oplettend voor de ander. Dat is liefde die een leven samen heeft overleefd.

En: ik heb iemand gevonden met wie ik het aandurf. Iemand die zich net als ik bewust is van het feit dat ‘love comes and goes’. Iemand die net als ik weet dat er moeilijke momenten zullen komen, maar dat we allebei ons best moeten blijven doen om het te láten werken. Omdat we goed voor elkaar zijn. En juist het feit dat we, in ieder geval nu nog, bereid zijn om ook op die momenten door te zetten, stemt mij hoopvol.

(ohnee dit klinkt ook echt veel te volwassen voor een meisje van 19. Gelukkig leest niemand die mij kent dit mee)