Musical Still Life (2)

‘Wat doe je nu eigenlijk de hele dag?’ – een vraag die ik de laatste tijd moeilijk te beantwoorden vind. Ik krijg direct het gevoel dat ik mezelf moet verdedigen tegen oordelen van mijn gesprekspartner. Ik ga sneller praten, draag argumenten aan waarom ik heus ook hard werk. Maar juist doordat ik dat doe, voel ik mezelf steeds verder in mijn stoel zakken… en breng ik het gesprek zo snel als ik kan weer op het leven van de ander.

Maar for real: wat doe ik dan nu de hele dag?

Voordat ik van start ga met die situatie, ga ik het tóch weer doen: vertellen wat ik dus hele dagen doe, en dat ik heus hard werk. Het is tegenstrijdig, maar tegelijkertijd: dit is een blog, ik kan hier vertellen over mijn leven op de manier zoals ik het wil. Komt ‘ie.

Ik ben een dikke maand terug van mijn reis door Zuid-Oost Azië, maar het tussenjaar is nog niet voorbij. Vanaf augustus zit ik pas weer in de schoolbanken. En dat was precies mijn bedoeling. Ik wil namelijk meters maken op muziekgebied. De focus volledig op muziek leggen. Dit, zodat ik eindelijk weet wat ik precies aan mezelf heb wanneer ik dat doe. Zodat er geen andere grote deadlines of verplichtingen zijn die mijn headspace inpikken, waardoor inspiratie meer vanzelf komt. Zodat ik eindelijk tegen mezelf kan zeggen: I did it, ik weet nu hoe het is. Nog steeds ben ik van mening dat dit niet perse nodig is, dat je ook prima kan creëren in de avond- of ochtenduren als je echt graag wil. Het is dus ook geen noodzaak. Maar het is wel gewoon heel erg leuk.

Ik zie het zo: deze maanden leg ik de fundering voor het tweede halfjaar van 2018, zodat ik dan kan gaan knallen. Ik heb dan uitgezocht welke dingen voor mij goed werken op muziekgebied, wat mijn meest efficiënte manier van werken is. Zo kan ik dan mijn tijd ten volste benutten als ik er weer een fulltime studie naast krijg. Daarnaast bedenk ik me dat dit waarschijnlijk de eerste en laatste kans in mijn leven is om zo veel tijd puur aan muziek te besteden – pak die kans dus, zolang ‘ie er nog is.

Wat dat praktisch inhoudt: een vol schema in Google Calendar, waarbij ik elke doordeweekse dag om half 8 opsta en aan zelfverzonnen opdrachten werk tot 5. Dat zijn dan opdrachten op alle gebieden waarin ik wil groeien. Opdrachten die niet perse een direct resultaat hebben, maar die me wel beter zullen maken. Momenteel ligt mijn motivatie hoog en daardoor mijn discipline ook. Ik heb dan ook totaal niet het gevoel dat ik me verveel – ik ben elke dag stappen aan het maken. Is het ineens super mooi weer, en wil ik eigenlijk ook wel heel graag in de zon gaan liggen? Op een doordeweekse dag ga ik dan toch gewoon aan die mix zitten werken, eventueel op het balkon, totdat ik alles heb gedaan wat ik voor die dag gepland had staan.

Onzekerheid

Maar toch, en dit herken je misschien wel, zodra iemand dan in een sociale situatie aan me vraagt: ‘Wat doe je nu eigenlijk de hele dag?’ voel ik de paniek opkomen. Hoe leg ik uit dat ik inderdaad ongeveer nul verplichtingen heb, maar wél hard aan het werk ben? Dat ik vooral veel in mijn eentje op mijn kamertje zit, en dat ik nog niet zo heel veel liedjes kan laten horen, maar dat ik wél veel vooruitgang boek? Ik heb het gevoel dat veel mensen reageren met onbegrip als ik dit probeer uit te leggen. In zulk soort gesprekken krijg ik het gevoel dat ik maar wat aan het nietsnutten ben. Ik word nog onzekerder, en ga ook later als ik weer thuis ben me afvragen of ik wel goed bezig ben.

Maar, en hier komt wat ik eigenlijk al de hele tijd wil zeggen: die reactie is niet een reactie op wat ik daadwerkelijk op een dag doe. Het is een reactie op wat ik vertel, en de manier waarop. Als ik in staat ben om vol trots en zelfverzekerdheid te vertellen over hoe goed ik zelf vind dat ik bezig ben, en hoe blij het me maakt, krijg ik waarschijnlijk al een heel andere reactie.

Het gekke is dat ik dat positieve gevoel echt wel heb. Toch vind ik het moeilijk om het uit te dragen. Iets wat ik de komende tijd waarschijnlijk nog vaak kan gaan oefenen. Dus blijf vooral aan me vragen wat ik eigenlijk de hele dag doe, dan blijf ik oefenen. Net zo lang tot ik straal van trots.