Ik had het er laatst met een vriendin over, en ons beiden bekroop die gedachte zo nu en dan. Waar ben ik eigenlijk mee bezig? Waarom studeer ik, doe ik de dingen die ik doe? Is er niet iets groters, iets beters dat ik eigenlijk aan het doen zou moeten zijn? Beiden houden we ervan om creatief bezig te zijn. Maar als je eenmaal aan de studie bent, is er nog maar weinig ruimte over voor creativiteit. Zowel qua tijd als energie, maar vooral wat betreft “ruimte in je hoofd”. Alle capaciteit is gewoon zo ongeveer in beslag genomen nu.

Doordeweeks studeer ik, in het weekend sluit ik me af en toe op in een pianohok. Maar is dit het dan? Is dit het leven waar ik vroeger altijd van droomde? Is dit wat ik me dan voorstelde? 

Dan zie ik mensen, met hun prachtige liedjes. Met een mooie, ontwikkelde stem. Met zelfverzekerdheid, en met een doel. Met plezier in wat ze doen. En dan denk ik: waarom doe ik dat niet? Dan bekruipt me het gevoel dat ik tijd aan het verdoen ben. Tegen de tijd dat ik eindelijk klaar ben met m’n studie ben ik alweer tweeëntwintig en heb ik veel tijd voor ontwikkeling al gemist. Terwijl ik nu mijn hoofd laat terroriseren door de universiteit. Nog een dikke anderhalf jaar, dat ik moet wachten voordat ik eindelijk écht aan de slag kan. Ik heb het gevoel dat ik het aan het uitstellen ben. Dat ik gevangen zit in mijn zelf gecreëerde planning, en dat ik alleen maar bezig ben het zo snel mogelijk af te ronden.

Dit is in ieder geval hoe ik er vaak over denk, en wat me op dit moment ook een beetje opeet. Maar dan probeer ik me vast te houden aan andere, betere gedachten, die soms ook de overhand hebben.

Het leven, is dat niet eigenlijk gewoon hier? En doen we niet allemaal gewoon ons best, op onze eigen manier? Is niet iedereen onzeker over waar ‘ie mee bezig is, wat diegene ook doet?

En dan de geruststellende feiten: Wanneer ik klaar ben met studeren, ben ik nog steeds maar  22. Op zo’n leeftijd kan je makkelijk nog je creativiteit ontwikkelen. Daarnaast is het juist misschien wel handig dat ik meer levenservaring heb, beter weet wie ik ben en welke kant ik op wil. Beduidend meer zelfvertrouwen heb dan toen ik net 18 was. En: ook nu tijdens mijn studie ben ik bezig. Ook al lukt het soms totáál niet, en is het altijd nog op een laag pitje. Ik sta in ieder geval niet volledig stil. Oja en tot slot: stiekem vind ik studeren vaak ook wel erg leuk. Ik vind mijn hoofdrichting super interessant en wil heel graag méér leren.

Ik moest dit vandaag echt even nodig kwijt. Ik probeer bezig te zijn met muziek door bijvoorbeeld ook liedjes hier op m’n blog te delen, maar veel nieuws komt er nog niet echt bij. Gisteren heb ik een geweldig optreden gezien van een jonge singer-songwriter en dan krijg ik weer last van al deze gedachten. Maar ik blijf vertrouwen houden in mezelf en in het leven, ik weet zeker dat het me uiteindelijk geeft wat ik nodig heb!

Dan tot slot ga ik nog even mezelf quoten (haha):
“Stilstaan en beseffen dat je middenin je levensreis staat, al een heleboel obstakels in het verleden hebt overwonnen en nog allerlei kanten om op te gaan in de toekomst. Om eens niét van jezelf te verwachten of zelfs te eisen dat je op dit moment ineens al alles kan wat je van de toekomst verwacht. Waardeer het leerproces. En geniet van alles wat je al gegeven is.”  — uit: Het is goed waar ik nu ben.

Liefs