Stop this train
I want to get off and go home again
I can’t take the speed it’s moving in
I know I can’t
But, honestly, won’t someone stop this train?

Blijkbaar heb ik af en toe een John Mayer-liedje dat ik grijs draaide toen ik 15 was, nodig om uit te drukken wat ik wil zeggen en wat ik voel: stop deze trein. Ik denk dat we het allemaal wel kennen (zowel het liedje, als het gevoel).

Soms heb ik weleens het idee dat we met z’n allen zo hard het idee hebben dat we dóór moeten. Blijven ontwikkelen, blijven gaan, in elk geval: niet stilstaan. Stilstaan freaks us out, om het maar even zo te zeggen. Bij de gedachte eraan alleen al worden we benauwd, tenminste ik soms wel.

Maar soms word ik ook weleens benauwd van het idee dat we constant doorgaan, zonder pauze te nemen, zonder even goed na te denken. Zonder de tijd te nemen, en te kijken wat er dan gebeurt. Ik heb het hier niet over je wekelijkse avond niets-doen, ik heb het over maanden. Wat als we even helemaal stoppen met de dingen die we denken te moeten? Wat als we even alleen een simpel bijbaantje hebben voor het geld, de rest van de tijd rust en ruimte hebben voor andere dingen? Gebeurt er dan iets? Komt er dan iets van creativiteit los? Ga ik dan eindelijk alle dingen doen en maken waarvan ik me altijd voorneem dat ik ze ga doen en maken?

Dat zijn vragen die ik mezelf van tijd tot tijd weer stel. Ook op dit moment. Ik heb eindelijk dat tussenjaar waar ik zo lang op heb gewacht, en alsnog voelt het alsof ik het volprop met stage en reizen. Nooit neem ik eens écht de tijd om stil te staan, denk ik dan. En dat leidt dan weer tot de vraag: doe ik dit omdat ik het zelf wil, of omdat ik denk dat de buitenwereld dit van me verwacht?

Soms vergeet ik echter dat ik op bepaalde vragen die ik heb, zelf ooit al antwoorden heb gevonden. Zo schreef ik in mijn post Mijn 7 lessen uit ‘Big Magic’ op:

Les 5: Je hebt niet oneindige tijd en mogelijkheden nodig om te kunnen creëren

Lang had ik zitten wachten op het moment dat ik oneindige tijd en mogelijkheden zou hebben. Maar wanneer je weinig te doen hebt, ga je vaak ook steeds minder uitvoeren. Je komt in een soort lage productiviteit terecht, waarvan je alleen ongelukkiger wordt. Zo werkt het tenminste wel vaak voor mij, en volgens mij ook voor veel anderen. Het probleem is alleen dat ik dit dus niet zeker weet, omdat ik het nooit uitgeprobeerd heb. Zo is het een gedachtecirkeltje dat niet ophoudt.

Dus wat nu?

De beste oplossing op dit moment is natuurlijk de tijd die ik wél heb, goed proberen te benutten. Me voeden met inspiratie, veel creëren, niet te kritisch zijn op mezelf. Af en toe de lessen die ik al leerde, weer eens teruglezen. Dat doe ik namelijk eigenlijk veel te weinig, terwijl ik zo veel behulpzaams al op deze site heb geschreven waar ik vooral mezelf mee kan helpen;) Zoals ook deze: Het is goed waar ik nu ben. (En nu stoppen met piekeren!)

Op dit moment begint mijn tussenjaar echt. En misschien hoop ik vooral mezelf weer te vinden, mijn creativiteit en flow terug te krijgen, en een idee te krijgen van wat ik ook alweer eigenlijk wil. Joehoe, misschien gaat dit stiekem wel geweldig worden. Veel tijd voor de dingen die ik belangrijk vind: vrienden, familie, creatief bezig zijn. Misschien komt er zelfs een revival van mijn YouTube-kanaal aan..

Lees ook andere posts uit deze serie: