Afstuderen is hetzelfde als jarig zijn, of oud en nieuw. Ergens diep vanbinnen verwacht je dat het met een knal zal gaan, een dramatisch gebaar. Dat je je anders zal voelen, van het ene op het andere moment. In werkelijkheid ziet afstuderen eruit als een doodnormaal mailtje in je inbox, niet te lang, niet te kort, met daarin de boodschap: “Gefeliciteerd, je bent afgestudeerd!”. Meestal lees je de mail op een moment dat je nét met iets anders bezig was, je je middenin een mensenmassa bevindt en het awkward is om ineens los te gaan. Dus hou je je maar in. En dan ben je dus ineens 22, afgestudeerd, en heb je geen idee wat nu de volgende stap gaat zijn. Tot zover mijn ontgoocheling (= mooie vertaling van disillusionment).

Het is zo’n cliché, het ‘zwarte gat’ na afstuderen. Nou wil ik niet zeggen dat ik me in een zwart gat bevind, maar het afgestudeerd-zijn kost me wel wat nadenken en vormt veel gespreksstof met leeftijdsgenoten. Even het internet doorcrossen leert dat we natuurlijk niet de enigen zijn met het gevoel dat het leuke leven nu voorbij is en een eng volwassenenleven vol met verantwoordelijkheden op ons ligt te wachten. Is dit inderdaad het moment dat ik echt volwassen moet worden? Ik moet nog steeds soms rennen om mijn trein te halen, en ik heb nog steeds net iets te korte zomershorts in mijn kast liggen, en ik eet nog steeds soms weleens een chocoladereep in één keer op om vervolgens spijt te hebben. Ik voel me verre van volwassen.

millennial
Ik ben blijkbaar een echte millennial: ik heb dromen, ambities, ik stel eisen aan mezelf. En er is ongelofelijk veel dat ik leuk vind, en dat ik graag zou willen doen. Maar hoe zorg je ervoor dat je die dingen die je graag wil doen ook bereikt, wanneer je eenmaal de “echte wereld” ingegooid wordt? Hoe blijf je trouw aan jezelf, en verdien je tegelijkertijd geld?

Ik wil alles, en ik wil het nu. Is dat niet ook de samenvatting van het millennial-zijn? Toevallig vond ik laatst de podcast Millennial. Megan Tan, net afgestudeerd en met de ambitie radiomaker te worden, vertelt over haar leven als net-afgestudeerde en de twijfels en uitdagingen die hierbij komen kijken. Bijvoorbeeld: wat als je vriendje ineens succesvol wordt, terwijl jij nog twee bijbaantjes tegelijk hebt om rond te kunnen komen? Er kan je een gevoel bekruipen van: is dit het dan?

In aflevering 4, Nothing To Losevertelt Megan over het proces naar het beginnen van haar podcast toe. Van tevoren had ze geen idee dat haar podcast een internationaal succes zou worden: ze zag het vooral als een manier om haar skills te verbeteren in het gebied waar ze in wilde gaan werken, namelijk radio. Het heeft haar echter wel maanden van frustratie en uitstelgedrag gekost voordat ze uiteindelijk écht die eerste aflevering ging maken. Daarom stelt Megan zichzelf een vraag  waar ik me heel erg in herken: “Why do we become our worst enemies when it comes to pursuing the things we actually want?”

Waarom blijven we uitstellen, smoezen verzinnen, onze angst om te falen de boventoon laten voeren? Verwacht in de podcast geen antwoord op al deze vragen, ik heb ze ook niet. Maar verwacht wel een inspirerend verhaal van een jonge vrouw die wél heeft doorgezet, haar twijfels opzij heeft gezet, en hier veel van heeft geleerd. Wat ik van deze aflevering van de podcast leerde, is hoe een serie van kleine stapjes je zoveel dichter bij je doel kan brengen. En dat je bij elk klein stapje dat wél lukt, een beetje vertrouwen creëert voor een volgende. Iets wat ik ook weleens de gouden regel van kleine doelen stellen noemde.

Er zijn genoeg dingen die ik graag wil doen, dit jaar, in mijn leven. Voor het komende halfjaar: stage lopen, dingen leren, mezelf creatief verder ontwikkelen via mijn blog en op muzikaal vlak, veel leuke dingen doen. Er zijn nieuwe reisplannen die ik in het begin van 2018 wil gaan uitvoeren. Je gaat er nog alles over lezen op mijn blog. Want als er één ding is dat ik heb besloten: ik blijf een dromer.

Link naar de podcast: http://www.millennialpodcast.org/4-nothing-to-lose

In deze post is gelinkt naar:

Is dit het dan?

CREATIVITEIT | de gouden regel van kleine doelen stellen