Mijn vroegere heldin is terug, Corinne Bailey Rae heeft eindelijk een derde album uitgebracht. Eigenlijk was ik al een beetje vergeten dat dat kon, dat het een optie was dat ze ooit nog nieuwe muziek uit ging brengen. En toen het eenmaal gebeurde was ik bang dat het heel erg zou tegenvallen. Maar het tegenovergestelde was het geval: ik ben weer helemaal terug bij mijn heldin van toen en ik luister haar nieuwe album nu de hele tijd. Dus ik wil er heel graag over vertellen! En ik heb twee totaal verschillende liedjes van de plaat als youtube-filmpje erin gezet, zodat je hopelijk een beeld krijg van dit veelzijdige, zomerse en tegelijkertijd diepgaande album.

Rond een jaar of 14, 15 kwam ik in aanraking met Corinne Bailey Rae’s muziek. Allereerst natuurlijk ‘Put Your Records On’, waarschijnlijk haar meest bekende liedje. Het nummer ‘Like A Star’ zing ik nog steeds heel vaak en graag, en is denk ik – of nee, ik weet het eigenlijk wel zeker – het nummer wat ik het meest heb gecoverd ooit. Ook schreef ik al eens een stukje op deze blog vanuit haar nummer ”Til It Happens To You’. Na een debuutalbum met vooral veel vrolijke, zomers liedjes, overleed haar man. Het tweede album genaamd ‘The Sea’ was daardoor dus ook van een heel andere aard maar met net zulke mooie nummers. Lievelings van mij waren ‘Are You Here’, ‘I’d Do It All Again’ en ‘Closer’. Ik kan ze nog steeds bijna woord voor woord meezingen en ze zitten echt diep in me.

En toen kwam ze dus ineens, 6 jaar na haar tweede album, met een opvolger. Zoals de kleurige albumcover al doet vermoeden, is dit een soort wederopstanding. Ze heeft de kleur en het geluk in haar leven weer terug, is opnieuw getrouwd, en zingt liedjes vol hoop en levenslust. Geweldig vind ik dat, ik word er zó blij van! Daarnaast vind ik het heel leuk om te merken dat haar album heel erg gevarieerd is. Haar soulvolle stem is er nog steeds, maar die wordt nu soms begeleid door meer dance-achtige sounds, of juist wat meer pop-rock gitaren, of gewoon echte R&B. En de teksten variëren van uitbundig geluk tot melancholisch terugkijken, maar weten dat het goed is zo. Het laatste nummer ‘Night’ vind ik ook echt een pareltje, en kan ik duizend keer luisteren.

En dan is er nog het onderstaande interview met Corinne Bailey Rae. In tien minuten vertelt ze over de inspiratie voor haar album, maar ook over het verdriet dat ze heeft gehad na het overlijden van haar man en hoe ze daar langzaam maar zeker weer uit is gekomen. Dat de kleuren weer zijn teruggekeerd in haar leven, dat ze weer gelukkig kan zijn. En volgens mij is het niet in dit filmpje maar een uitgebreidere versie van hetzelfde interview, dat ze vertelt dat ze zo houdt van tuinieren omdat je dan de tijd langzamer kan laten gaan. En ziet hoe de natuur alles in cycli doet. En dat mensen er eigenlijk niet naar willen leven, maar dat het beter zou zijn als we allemaal die cycli zouden onderkennen. Want zo zit het leven nu eenmaal in elkaar.

Ik vind het allemaal prachtige gedachten die op een hele mooie manier samenkomen op haar nieuwe album. Ik ben blij met nieuwe input van mijn “jeugdheldin”, die nog steeds mijn heldin blijkt te zijn, en ik ben nog blijer met eindelijk weer een nieuw album dat ik van voor naar achter en weer terug kapot kan gaan draaien.

PS. Eigenlijk is Corinne Bailey Rae dus gewoon veel te groot om in één post te stoppen hè. Misschien komt ze dus nog wel eens, of meerdere keren, hier terug:)