Ik luister muziek met de seizoenen. Deze herfst heb ik veel geluisterd naar folkpop en het nieuwste album van Patrick Watson. Nu het winter is, is het echter tijd voor muziek waar je lekker bij kan wegkruipen. De ultieme wintermuziek is voor mij Bon Iver.

Wie houdt eigenlijk niet van hem? Ik denk dat iedereen die zijn muziek kent het wel kan waarderen – ik ken in ieder geval niemand die het niet doet. Wat is deze man (eigenlijk genaamd Justin Vernon) toch een geweldige muzikant. Met zijn stem, zijn arrangementen en zijn simpele en pure gitaarspel weet hij binnen te dringen tot je ziel en je overal kippenvel te bezorgen. Met moeilijk te plaatsen teksten maar muziek die meer zegt dan duizend woorden, heb ik zijn beide albums al ontelbare keren geluisterd.

Allereerst: Perth. Dit is echt zo’n gevoel van thuiskomen. Eerst die heerlijk warme gitaarsound met het herkenbare  riffje. Vervolgens de koortjes, het drumgeroffel dat inkomt. Dan pas die kopstem van Justin Vernon die een verhaal vertelt. Je hebt pas door dat de gitaar is weggevallen, wanneer ‘ie bij het refrein weer opnieuw inzet.  Veel van de nummers van Bon Iver wisselen tussen groots uitgebouwd en heel klein en intiem. Beide vind ik heerlijk.

Normaal gesproken kijk ik nooit naar clips, maar voor dit stukje stuitte ik op deze prachtige clip voor het nummer Holocene. Een prachtig nummer en wat een gave clip! Ik weet niet waar dit is opgenomen maar de natuur is echt ongelofelijk mooi daar. En zulke rauwe natuur vind ik ook erg goed bij de muziek passen. Het geeft mij aan de ene kant altijd het gevoel dat je buiten bent, in de wijdse natuur, aan de andere kant juist op je meest comfortabele plek binnen. Dat het jongetje helemaal alleen is in de clip vind ik ook treffend: aan de muziek kleeft voor mij een soort lichte eenzaamheid, maar dan van de soort die niet erg is. MOOI.

Als laatst een iets ander nummer, van de andere plaat: Creature Fear. Ik vind het echt een geweldig nummer, omdat het weer die intimiteit heeft en van het ene op het andere moment ineens losbarst. En het koortje aan het begin is ook echt prachtig – zie je de ijskristallen al? (zoals ik al zei, ik vind dit gewoon wintermuziek)

Het nummer eindigt wat gek en abrupt, dat is omdat het overgaat naar het volgende nummer. Dit gebeurt heel vaak bij de muziek van Bon Iver. Een goede reden dus om gewoon de volledige albums te luisteren! Hij heeft er tot nu toe nog maar twee uitgebracht: ‘For Emma, Forever Ago’ en simpelweg ‘Bon Iver’. Ik ben nog steeds smachtend naar een derde album.

Kende jij Bon Iver al? En wat vind je ervan? Ik ben heel erg benieuwd!