Voor deze 11e editie duik ik in Patrick Watson’s meest recente album, Love Songs For Robots. Want wat heb ik dat album inmiddels al vaak opgezet, en elke keer opnieuw geniet ik er evenveel van.

Maar eerst wil ik nog even heel kort stilstaan bij het feit dat dit alweer de 11e editie van The Jukebox is. Wat een mijlpaal: de 10 gepasseerd! De laatste Jukebox is helaas alweer een veel te lange tijd geleden, het werd dus hoog tijd voor een nieuwe. Ben je nieuw? Dan vind je hier een overzicht (met samenvattingen) van de eerste 10 Jukebox-edities! In deze rubriek stel ik telkens een andere artiest, een bepaald nummer of een album centraal. Ik heb tot nu toe altijd erg positieve reacties op deze rubriek gehad en dat vind ik super leuk. Want ik op mijn beurt vind niets leuker dan lekker losgaan op m’n toetsenbord over muziek waar ik gelukkig van word!

Love Songs For Robots

En van Patrick Watson word ik zéker gelukkig. Ik kende vooral zijn album ‘Adventures In Your Own Backyard’ met daarop het bekende Lighthouse.  Erg mooi en rustig, perfecte muziek voor de zondagochtend wat mij betreft. ‘Love Songs For Robots’ is echter een heel ander soort album. Hier gebeurt van álles! Elk nummer heeft zijn eigen verhaal en is een klein kunstwerkje. Vol met verschillende sounds en verrassende melodieën: het verveelt nooit want er is van alles in de liedjes te ontdekken.

Eigenlijk vind ik dat je dit album gewoon in z’n geheel moet luisteren. Maar natuurlijk zou dit The Jukebox niet zijn als ik niet een paar voorbeelden zou laten horen. Dit keer heb ik gewoon het volledige album onderaan gezet, dus als je een liedje wilt luisteren waar ik het over heb kan je ‘m daar aanklikken!

Good Morning Mr. Wolf is een nummer dat in mijn hoofd blijft hangen. Het begint groots maar gaat al snel over op een klein, heel eerlijk liedje. Toch blijft de gitaar begeleid door subtiele slides, die voor die typische Watson-sfeer zorgen. Halverwege is het “alsof Tame Impala even langskomt”, zoals mijn vriend duidelijk uitdrukte toen we samen luisterden. Het nummer wordt dus fijn uitgewerkt, maar blijft zijn eerlijke karakter behouden.

Grace daarentegen is een geheel ander nummer: het is lekker groovy (die baslijn!). Eigenlijk is het een heerlijk nonchalant nummer, maar dan natuurlijk wel op de volledige doordachte manier waarop dit hele album in elkaar zit. Er zijn trouwens ook heel veel kleine dingen in dit liedje die me aan de Beatles doen denken. Oja, en luister naar de koortjes op het eind! <3

Alone In This World is misschien wel het kleinste liedje van dit album, maar wel mijn absolute favoriet. Dit is ook het liedje waarbij ik het meeste op de tekst let, omdat ik die ook zo mooi vind – en omdat daar in dit nummer veel meer ruimte voor is. Er zijn in dit liedje allerlei onverwachte wendingen waar ik een heel gedesoriënteerd gevoel van krijg.

Ik denk dat dit vooral een heel eclectisch album is: het lijkt alsof Patrick Watson naar heel veel verschillende soorten muziek heeft geluisterd en allerlei elementen hiervan succesvol in zijn eigen album heeft weten te verwerken. Hoe dan ook, ga het hieronder maar luisteren. Dan wens ik je veel luisterplezier!