Dit is een ode aan de dromers. Omdat ik er zelf altijd een was, en ik nog steeds geloof in de magie van het dromen. Misschien hoeven je dromen niet uit te komen, misschien blijven dromen slechts dat: dromen. Maar die toekomstdromen, wensdromen, visioenen, idealen, ze geven je leven een richting om op te gaan.

De titel van deze ode aan de dromers is natuurlijk een regelrechte verwijzing naar de film La La Land. Daarin zingt de hoofdpersoon: “Here’s to the ones who dream, crazy as they may seem.” Gek ja, zo voelde ik me vaak. In Nederland geldt het ‘steek je hoofd niet boven het maaiveld uit’-principe. De dromen die je hebt uitspreken richting anderen is hier al snel not done, of dat is in elk geval mijn ervaring. Ik weet nog goed dat er in mijn muziekklas op de middelbare school een jongen zat die stellig zei: ik wil naar het conservatorium. Iedereen schrok voelbaar toen hij dat zei, en later werd er gezegd dat het nogal een arrogante uitspraak was. Moest je eerst maar eens zien of dat wel gaat lukken, hè. Inmiddels heeft die jongen verschillende toelatingen doorstaan en studeert hij aan het Conservatorium van Amsterdam. En oh ja, is hij ook nog eens mijn vriendje. Want ik hou juist van mensen die durven uit te spreken waar ze voor gaan.

Zelf durfde ik dat nooit zo goed, en nog steeds vind ik het moeilijk. Misschien nog wel extra moeilijk omdat ik veel verschillende dingen leuk vind, en van veel verschillende parallelle werkelijkheden kan dromen. Als we het even op muziek betrekken, is alleen al het zeggen “ik maak muziek”, of nog moeilijker: “ik ben muzikant” iets wat ik meestal liever vermijd. Natuurlijk heeft dat te maken met angst. Wat als het faalt? Maar het heeft ook te maken met al die mensen om ons heen, met de oer-Hollandse ‘doe maar normaal’-mentaliteit. En ik vind dat jammer, ik hou ervan te dromen.

Droom je mooiste dromen

Daarom ben ik hier om te zeggen: DROOM. Laat je gedachten de vrije loop gaan, fantaseer je meest fantastische leven. En roep het van de daken. Mensen met dromen, mensen met doelen, met ambities: die gaan ergens voor. Die hebben zo’n vuurtje vanbinnen dat brandt, dat ervoor zorgt dat ze hard blijven werken.

Dit is een ode aan de dromers. De mensen die iets voor ogen hebben, en ervoor gaan. Ze hebben geen enkele garantie dat het zal werken, dat hun dromen uitkomen. Misschien is dat ook niet alles wat telt: ze weten waar ze alles voor doen. Dit zijn de mensen met een creatief brein, de mensen die de wereld willen verbeteren. Het zijn mensen die door de buitenwereld worden aangekeken alsof ze zich in een andere werkelijkheid bevinden: hoe kan je nou.. de kans is zo klein… wat als…

De mensen die een klein stukje boven de grond zweven.

Maar ook voor mij, is die fantasiewereld wat mij energie geeft, waar ik blij van word, waardoor ik kan blijven doen wat ik allemaal doe. Om de mogelijkheid open te laten dat het ooit toch nog uit zal komen. Ik krijg moed door het idee dat ik ergens voor ga, al weet ik niet of ik ooit iets zal bereiken. Het geeft me een goed gevoel om in ieder geval vast te doen alsof ik een goed gelezen blog heb, alsof mijn liedjes door een hele hoop mensen geluisterd en gewaardeerd worden. Zolang ik er niet te veel aan twijfel, is het al goed zoals het nu is.

Die kleinemeisjesdromen

Weet je nog van die kleinemeisjesdromen die je vroeger had? Toen je met een nep-microfoon op je lievelingsmuziek playbackte, of van het tafeltje in je slaapkamer een reisbureau maakte? (Dingen die ikzelf maar al te graag deed.) Je kan nog steeds zo zijn. Maar dan in het iets groter. Ik doe het met mijn blog, met youtube, met kleine optredens in de stad. Mezelf en mijn werk niet zo serieus nemen dat het per se duizenden ‘volgers’ of ‘fans’ nodig heeft, maar het proces zelf voorop stellen. Ik denk dat dat uiteindelijk de sleutel is tot het waarmaken van de grootste droom, de mooiste vorm van succes: plezier hebben in wat je doet.

En als ik dan toch bezig ben: laten we ook oefenen om niet zo jaloers te zijn op succes of de dromen van een ander, maar elkaar bij elke stap te supporten. Om het niet als bedreiging te voelen als iemand zijn of haar grootse dromen durft uit te spreken, maar dit juist als aanmoediging te zien om dit zelf ook te doen. Laten we ons allemaal niet te snel neerleggen bij de status quo die ons vertelt dat die dromen toch nooit waarheid gaan worden. Laten we nog eventjes, voor zolang het kan, in die staat van half wakker, half dromend blijven hangen.