Those Who Feel The Fire Burning

Nog steeds houdt het ons allemaal bezig: de vluchtelingencrisis. En dat is ook niet gek, want de oorlog duurt voort en mensen blijven hun thuis en familie achterlaten, op zoek naar veiligheid. Een klein gedeelte van alle vluchtelingen komt vervolgens terecht in Nederland en de Nederlanders hebben daar allemaal een mening over. Hoe meer het vluchtelingen er arriveren, hoe meer negatieve meningen er lijken te ontstaan. Termen als ‘gelukszoekers’ komen voorbij. 

Hoewel dit inderdaad een grote crisis is, en we nog lang niet de juiste oplossingen ervoor hebben gevonden, ben ik er toch voor om in de tussentijd in ieder geval positief te blijven. En te onderkennen waar deze mensen voor vluchten, wat ze daarbij hebben moeten doorstaan. En vooral: dat het mensen zijn, net als jij en ik. Dat er misschien ook een paar tussen zitten die van kwade wil zijn, precies zoals dat ook bestaat in de Nederlandse samenleving. Maar dat de overgrote meerderheid van deze mensen simpelweg moest vluchten voor eigen leven, alles heeft moeten achterlaten wat ze kende, en niets liever wil dan het opbouwen van een goed bestaan.

Ik zou zo graag willen dat we allemaal naar elkaar zouden luisteren, en elkaar zouden proberen te begrijpen. Morgan Knibbe, een Nederlandse documentairemaker, heeft op een prachtige manier het leven van de vluchtelingen in beeld proberen te brengen. Hij volgde daarvoor verschillende vluchtelingen, won hun vertrouwen, en documenteerde de veelal droevige verhalen op een originele manier. De documentaire heeft de toepasselijke naam ‘Those Who Feel The Fire Burning’,  als je op de link klikt kan je de hele documentaire bekijken. Hieronder de trailer.

Dan nog dit. Ik wil zo graag ook iets doen, een steentje bijdragen. Sociaal contact zijn voor vluchtelingen van mijn leeftijd die zich dood vervelen in de AZC’s, taalles geven, wat dan ook. Maar tot nu toe heb ik nog gewoon helemaal niets gedaan. Ik kan mezelf dat echt kwalijk nemen, op sommige momenten. Maar het probleem is dat ik gewoon niet zo goed weet wát ik dan moet doen. Ik heb op internet rondgekeken, maar er ik heb niks kunnen vinden in Utrecht waar vrijwilligers nodig zijn of waar ik concreet iets kan doen. Een vriendin van me gaf taalles aan vluchtelingen, en ik wilde heel graag een keer mee, maar nu wordt die opvang opgeheven en zijn alle mensen al naar een andere plek in Nederland gebracht. Zo gek hoe dat gaat. Tegen dat soort dingen, de stomme regeltjes die alles alleen maar erger maken, ik zou willen dat ik daar iets aan zou kunnen doen, maar dat wordt nu heel moeilijk. Hoe kijk jij hier tegenaan, en voel je de behoefte om ook te helpen?