Soms – of eigenlijk vaak, de laatste tijd – wanneer ik muziek probeer te maken, word ik overvallen door verlammende gedachten. Zo schreef ik vorige week dit:

Ik luister ter inspiratie naar liedjes van andere mensen, betere songwriters, en mijn handen weten niet meer wat ze moeten doen, mijn hoofd weet niet meer wat het wil. Ik raak verstrikt in allerlei tegenstrijdige gedachten, probeer wanhopig een uitweg te vinden, maar alle geluid dat ik voortbreng lijkt op al het andere dat er al is.

Ik probeer covers, in plaats van eigen werk, maar elk liedje klinkt minder speciaal, minder eigen dan het origineel. Ik probeer weer eigen werk, maar mijn perfectionisme zit als een duiveltje op mijn schouder met me mee te kijken en bekritiseert alles wat ik doe. Ik stop maar helemaal, en een ander duiveltje noemt me een opgever en laf.

Ik vind mezelf niet goed genoeg, maar plan toch maar optredens in, om in ieder geval maar bezig te zijn, niet compleet stil te staan. Maak mezelf wijs dat ik daar júist veel van leer. Maak mezelf wijs dat ik een tussenjaar nodig heb om veel muziek te kunnen maken. Ruimte in mijn hoofd. Een co-writer. Of juist eenzaamheid.

Maar de waarheid is, dat ik het allemaal niet weet. Ik wil muziek maken, soms zet ik me er half toe, maar het lukt nooit zoals ik wil. Ik heb niet de discipline die ik wil, ik heb niet de creativiteit die ik wil, ik heb niet de techniek die ik wil. En vooral niet het zelfvertrouwen dat ik wil.

Toch maar gewoon stug doorgaan. Stoppen zal ik nooit.

Ja, ik moest toch eindigen met wat positiviteit. Want ik geloof er heilig in dat je je doelen kunt bereiken met een positieve instelling. Dus vechten zal ik. Al weet ik niet waar ik mee bezig ben, al val ik af en toe uitgeput neer, ik rust uit en sta weer op en ga verder waar ik was gebleven. Niet alleen uit strijdkracht – ook gewoon omdat ik geniet van wat ik doe. Want hoeveel twijfels me ook neerhalen, tegelijkertijd geniet ik écht van het muziek maken, creatief bezig zijn, zingen voor publiek. Net als dat ik geniet van het schrijven op deze blog, proberen het te verbeteren – al weet ik soms niet waar ik moet beginnen – en telkens nieuwe dingen te bedenken. Ik geniet van de wereld en het leven en ik hou ervan, en het geeft me soms wat uitdaging en ik zit mezelf soms in de weg, maar leer je daar uiteindelijk niet alleen maar van?

typorama