Gefilosofeer na een optreden

Ik ben net terug van een optreden. Ik voel me zelfverzekerd, ik voel me wakker en alert, en ik voel me open. Muziek maken opent me, zo lijkt het. Het is inmiddels al meerdere keren gebeurd dat ik na een optreden de allerleukste, onverwachte en wat diepgaandere gesprekken had met mensen die ik nog nooit eerder had gezien. Het helpt vast ook dat mensen me eerder aanspreken wanneer ik net voor ze heb gespeeld, maar ik denk ook dat het met mijn eigen standpunt te maken heeft. Muziek opent me.

Wanneer ik mijn liedjes voor publiek speel, laat ik eigenlijk een deel van mezelf, van mijn meest persoonlijke gedachten en gevoelens, zien. ‘I open up’, zou ik willen zeggen, en ik weet even niet hoe ik dat het best kan vertalen naar Nederlands. Volgens mij kan je dit dus niet goed in het Nederlands zeggen, maar dit is precies wat ik bedoel. Ik sta helemaal open, en tegelijkertijd voel ik me zelfverzekerd – omdat ik trots ben dat ik daar net in het middelpunt stond en mezelf liet zien. Die combinatie, het openstaan en de zelfverzekerdheid samen, zorgen voor de leukste gesprekken met de meest onverwachte personen.

Zo was ik vandaag beland op een verjaardag van iemand die ik niet kende. Het feestje was gevuld met allemaal hele lieve enthousiaste mensen, die mijn optreden heel leuk maakten en naderhand ook enthousiast met me kwamen praten. Ik raakte met steeds meer mensen aan de praat, over muziek maken, reizen, nieuwe mensen leren kennen, je levensloop, doen wat je echt wil… En zo heb ik daar nog uren rondgehangen. Op een gegeven moment zei de jarige zelfs tegen me dat ik echt deel uitmaakte van zijn verjaardag en dat hij het zo leuk vond. Nu is het half 1 en ben ik net thuis, en natuurlijk had ik nooit verwacht dat ik op dit tijdstip pas thuis zou komen.

Dus ben ik dankbaar. Dankbaar en blij dat ik dit doe, dat ik gewoon ben gaan mailen en nu in het middelpunt van de belangstelling durf te staan met mijn eigen geschreven liedjes. Dat ik daar naartoe ga, met de bus, gitaar op mijn rug en piano in mijn hand (oef.. die is trouwens wel erg zwaar!). Vandaag lukte het me ook beter dan anders om me écht in te leven, waar ik super blij mee ben want dat is iets waar ik heel erg aan wil “werken”. Maar dat lukt dus. En al zou het me niet lukken en zou alles slecht gaan, dan nóg ben ik blij. Want ik sta daar gewoon, ik doe het. Ik leef het leven wat ik altijd zo graag wilde. En als je dat dan aan het leven bent, lijkt het allemaal ineens zo doodnormaal. Maar stiekem vind ik best dat ik wel een klein beetje trots op mezelf mag zijn, en mijn jongere ik zou ik vertrouwen willen inpraten als ik naar het verleden zou kunnen gaan. ‘Je gaat het doen. Je vindt je weg.’

Nou wil ik niet te sentimenteel overkomen, maar je moet niet vergeten dat ik dit om half 1 ’s nachts schrijf met een paar biertjes op (niet te veel, beloofd;)) en een hoofd vol van alle nieuwe mensen en gesprekken. Laten we gewoon allemaal dat doen waar we gelukkig van worden, zonder twijfels en zonder terughoudendheid. Het is soms makkelijker dan je denkt.