Het kwam onverwacht, ik had er zo niet op gerekend dat ik er de eerste uurtjes ook niet echt aan kon wennen. Die intense zon in m’n ogen, een lucht die zwaar is van de warmte. Overal om me heen zag ik mensen onwennig het licht in komen. Men probeerde zo veel mogelijk zon op te vangen als ze konden, met zo veel mogelijk vierkante centimeters huid onbedekt. Ik, net weer gewend aan de Nederlandse kou, moest even omschakelen. Maar toen dat eenmaal zo ver was, genoot ik.

Spontaan besluiten biertjes te gaan drinken in het park. Avondeten langs het water in de laagstaande, maar nog steeds warme, zon. Op een kleedje in het gras met een boek. IJsjes eten. Naar het terras. Zomerkleren aan. Alles lijkt net wat leuker als de zon schijnt.

’s Ochtends buiten op het balkon met een lekker ontbijtje werken aan mijn muziek. Dat was wat ik gisteren deed. Ik ben de afgelopen week weer echt begonnen met muziek maken, en spontaan kwamen er twee nieuwe liedjes naar boven. Het zal de lente wel zijn, of de inspiratie die ik opdeed tijdens mijn reis. Om te oefenen met opnemen, arrangeren en mixen, heb ik dus één van de liedjes opgenomen. Onderaan deze post kan je’m beluisteren, mocht je dat leuk vinden. De titel: The Bird In My Window Frame. Deze opname is verre van af, en niet bedoeld als echt eindproduct – meer om even te laten horen waar ik zoal mee bezig ben.

Tot slot ook nog even een quote, die ik ook deelde op instagram, maar omdat ik ‘m zo mooi vind hier nog eens:

Time weighs down on you like an old,  ambiguous dream.  You keep on moving, trying to slip through it. But even if you go to the ends of the earth, you won’t be able to escape it. Still, you have to go there – to the edge of the world. There’s something you can’t do unless you get there.

Ik las dit op een van de laatste bladzijden van het boek ‘Kafka on the Shore’ van Haruki Murakami, een Japanse schrijver die vanaf nu één van mijn favorieten is. Ik heb ontzettend genoten van het boek, en bij dit stukje kreeg ik echt zo’n gevoel van: hier moet ik iets mee. Het paste precies bij hoe ik me op dat moment, daar ver weg in Zuid-Oost Azië, voelde. Er is iets, waarvoor ik eerst naar Azië moest in mijn eentje. Iets waardoor ik hier weer verder kan – beter verder kan.

En nu heb ik een nieuw liedje.