Cover Shiver - YouTube

Dus, Elizabeth Gilbert schrijft in haar boek ‘Big Magic’ dat angst erbij hoort in het leven, maar dat je het simpelweg niet de leiding moet geven. En dat probeer ik wat na te leven. Ik probeer het allemaal wat lichter te zien, en ook te leven volgens een ander motto van haar: ‘done is better than perfect’. Daarom plaats ik vandaag, na een jaar stilte op mijn YouTube-kanaal, weer een video. Het is een cover van het nummer Shiver van Lucy Rose.

Ik had het beloofd, toen werd ik weer onzeker en bang, maar dit is het moment dat ik mezelf bij elkaar pak en gewoon even snel op die knop druk. ‘Publiceren’. Drukken, sneller dan mijn twijfels.

Gisteravond schreef ik trouwens het onderstaande.

Op dit moment is het trouwens 00.47 en zit ik in de keuken met een pot thee, mijn laptop voor me, opschrijfboekje naast me en een dikke sjaal om. Het is niets voor mij om op dit tijdstip zo “productief” te zijn – normaal val ik om na 10 uur ’s avonds. Maar nu is er iets. Heb jij dat ook weleens, dat je het gevoel hebt dat er een idee in je zit dat eruit wil komen? Dat je zo rusteloos bent, maar niet precies weet wat het idee precies is, hoe het er eigenlijk uitziet en waar je het kan vinden. Je krijgt er geen grip op, maar het houdt je wel wakker. Nou, dat is dus wat ik nu heb.

Ik kijk uit op het raam met daarachter de verlichte watertoren van Utrecht. Het is nacht. Toch ook wel de tijd van creativiteit en ideeën. Zo heb ik net een heel woordenschema in mijn opschrijfboekje geschreven, wat ik morgen wil gaan uitwerken voor een liedje. Ik voel ineens ontzettend die drang ook om weer liedjes te schrijven, of als het geen liedjes zijn dan toch gewoon woorden, op papier.

Inmiddels begin ik me af te vragen of ik niet gewoon ziek word. Dit beklemmende gevoel in mijn buik heeft abnormale porties, zeker voor het feit dat er niks “aan de hand” is. Er zijn natuurlijk de twijfels, de dilemma’s, de onzekerheden, die slipperige momenten, de momenten dat je in de spiegel kijkt en jezelf even niet herkent, de momenten dat je wakker wordt en nog steeds doodop bent, de momenten dat je angst luider is dan je moed. Het is als groeipijn. Mentale groeipijn, dan wel.

Ik kan me er soms over verbazen hoe snel een kind groeit. Het verschil tussen 4, 5, 6 jaar is enorm, en zo blijft het doorgaan tot ergens eind pubertijd. Maar nu vraag ik me af of ik nog steeds in zo’n groeispurt zit, alleen dan een wat minder zichtbare. Zitten wij twintigers in een mentale groeispurt? Zijn we gewoon zo hard bezig onze persoonlijkheid te ontwikkelen, uit te vinden wat we leuk vinden, waar we goed in zijn, onze sociale contacten aan het uitbouwen, de wereld aan het verkennen…. dat we daar soms moe van zijn, van moeten bijkomen?

 

Dat was gewoon even een kort intermezzo, een gedachtegang die ik graag wilde delen en waarvan ik benieuwd ben wat jullie hierover denken, of jullie jezelf erin herkennen bijvoorbeeld, of juist helemaal niet. Hieronder staat het filmpje – als je het leuk vindt, maak je mij er heel erg blij mee door jezelf te abonneren op mijn kanaal. Ik zal de komende tijd met enige regelmaat covers en eigen nummers opnemen en erop zetten. Stiekem vind ik het heel leuk om te doen namelijk.

Als je gewend bent om naar professionele youtubers te kijken, zoals ik, zal je zien dat zij VEEL beter zijn dan ik, in ongeveer elk aspect van een filmpje maken. Dat is dus even een disclaimer: done is better than perfect, en je moet toch ergens beginnen. Oh en daarnaast: ik praat in het Engels. Omdat ik dat leuk vind, omdat ik zo een groter publiek aanspreek, en ook omdat ik inmiddels best een aantal niet-Nederlandssprekende vrienden heb gemaakt, met wie ik mijn filmpjes (in de toekomst) ook wil kunnen delen. En: ik praat dus ja, in het filmpje. Ik zeg zelf ook waarom ik dat doe, het heeft best een simpele reden.

Veel plezier & laat me weten wat je vond!:) Liefs