Na mijn Cambodja-update van… vorige week? Een paar dagen geleden? De tijd verloopt heel anders hier op reis, en de dagen lopen in elkaar over. In ieder geval, sommigen van jullie hebben dus al kunnen lezen waar ik allemaal ben geweest in Cambodja, en hoe leuk ik het er heb gehad. Het was echt een fijn land om doorheen te reizen. Inmiddels ben ik van zuid naar noord aan het reizen in Laos; op veel vlakken vergelijkbaar, maar op heel veel andere ook totaal verschillend.

Op het moment zit ik in mijn hostel in Vientiane, de hoofdstad van Laos. Hoewel het geen spectaculaire plek is, is het een ontontkoombare stop op de tocht van zuid naar noord. Vanochtend vroeg ben ik hier in het donker aangekomen, na een rit met de slaapbus van 10 uur. Morgen staat me nog een rit van 10 uur te wachten, dit keer overdag. Ik ben ‘in between places’, of zo voelt het. Ik wacht op het moment dat ik aankom op de plek waar ik echt wil zijn: Luang Prabang.

Hoe dan ook, in plaats van te vertellen over alles wat ik doe en meemaak wilde ik eigenlijk eens even gewoon een stukje typen over hoe ik me nou voel. In andere woorden: in plaats van de wereld om mij heen wil ik nu mijn binnenwereld even iets verder omschrijven. Want ja, solo reizen – hoe bevalt me dat eigenlijk?

Solo reizen: de ‘highs & lows’

Spoiler alert: eigenlijk bevalt het me heel goed, het solo reizen. Ik merk dat ik er ook steeds beter in word. Ik kan helemaal zelf uitzoeken waar ik zin in heb, wat mijn volgende stap gaat zijn. Of ik nieuwe mensen wil ontmoeten, of dat ik even weg wil kruipen in een boek. Ik heb inmiddels geaccepteerd van mezelf dat het allebei prima is, en dat ik die afwisseling nodig heb. Ik ben lang niet de enige solo reiziger – ik denk zelfs dat een grote meerderheid van de reizende mensen die ik tegenkom, alleen is vertrokken – dus het nieuwe contacten leggen gaat heel soepel. Doordat iedereen ver van huis is, in een nieuwe situatie, voelt het als de normaalste zaak van de wereld om met wildvreemden te gaan kletsen – voelen die vreemden eigenlijk eerder als vrienden of en soort kameraden, dan vreemden. En dat is elke keer onzettend leuk en telkens een hele nieuwe ervaring. Gecategoriseerd op nationaliteit heb ik al opgetrokken met Japanners, een Zwitserse, een Indiase, Britten, Amerikanen, een Vlaamse, een Vietnamese, Fransen en, ja toch ook, Nederlanders. En elke keer leer ik weer nieuwe dingen van de mensen die ik ontmoet.

Dat zijn de ‘highs’: dat je met mensen die een dag eerder nog complete vreemden waren, gaat zwemmen in een prachtige waterval. Of een moto huurt, en onvoorziene avonturen beleeft. Het zijn de momenten dat ik om me heen kijk en denk: wat een gave wereld is dit.

Maar er zijn ook de ‘lows’. Ik doe het expres even tussen aanhalingstekens, want zo heel low voel ik me eigenlijk niet, hoor. Ik vind het namelijk prima om alleen te zijn en bijvoorbeeld eindelijk weer boeken te lezen (ik heb er al 3 uit!). Maar alleen zijn in een vreemd land zorgt er toch ook voor dat je dingen gaat overdenken. Wat ga ik eigenlijk doen als ik straks weer terug ben? Doe ik het wel goed? Is dit wel veilig, zal er niets gestolen worden? Ik merk dat het in mijn eentje zijn er soms wel voor zorgt dat ik me meer zorgen maak, dat ik minder graag kleine risico’s neem.

Dat uit zich er al in dat ik vaak iets bestel om te eten wat ik al ken en dus niet snel in m’n eentje iets nieuws uitprobeer, wat volkomen irrationeel is maar toch gebeurt. Daarnaast ben ik veel moe. ik ben volgens mij altijd al iemand geweest voor wie het relatief meer energie kost om nieuwe situaties en sociale contacten mentaal te processen. Ik merk dus ook dat het missen van welke vorm van thuisbasis (al was het maar een vaste reispartner die je goed kent) ervoor zorgt dat ik veel moe ben. Af en toe lukt het me om het bij te slapen – ik sliep laatst 2 nachten achter elkaar met gemak 10 uur, haha – maar dan krijg je weer zo’n busrit van 10 uur, of is het gezellig en blijf je toch later op, en tsja..

Soms is selftimer je beste vriend: dat is ook solo reizen

Confrontatie met jezelf

Opzich is dat moe zijn helemaal niet zo erg. Gelukkig ken ik mezelf in dat opzicht al wel redelijk, en heb ik zoals ik eerder al zei geaccepteerd dat ik af en toe gewoon wel even rust moet nemen. Ik merk overigens dat ik echt niet de enige ben die dat moet doen, logisch natuurlijk ook. Maar iedereen heeft altijd de neiging om voor zichzelf het hardst te zijn, en het meest te verwachten. Ik denk dat dat wel een van de interessante dingen is van het alleen reizen, dat je echt leert hoe je het kan en zou doen als je dus echt alles zelf kan bepalen, volledig onafhankelijk. Want ja, ik kan me wel druk gaan maken om wat anderen vinden van mijn beslissing om op tijd naar bed te gaan, maar als je diezelfde mensen misschien wel nooit meer in je leven een tweede keer ziet, is het makkelijker om je daar niets van aan te trekken.

Het solo reizen laat je jezelf beter leren kennen, de cliche is volgens mij wel echt waar. Soms is dat confronterend – shit, ben ik nu alweer iets kwijt?! – maar uiteindelijk maakt het je sterker. Je wordt gedwongen om jezelf te accepteren zoals je bent, en ermee om te gaan. En ook om op jezelf te vertrouwen. Want telkens wordt weer bewezen dat het allemaal gewoon goed komt, dat het leuk wordt, dat je echt wel weer nieuwe mensen ontmoet. En zo niet: dat je dan altijd nog jezelf hebt, en dat dat stiekem ook best heel fijn gezelschap is.